۱۳۸۹ شهریور ۱۳, شنبه

بعضی وقتها میری به پیج دوستات و میبینی دپرسن این جور وقتها اگه ناشناس بمونی و ناشناس دلداری بدی/ تشر بزنی تاثیرش بیشتره. مثل اینکه آدمها  از کسایی که نمیشناسن راحت تر حرف قبول میکنند تا بقیه. این امروز بهم ثابت شد .



پ.ن: وقتی  این نظریه ام رو تبدیل کردم به یه قانون جهان شمول . می‌یام و  تو همین وبلاگ ثبت‌اش میکنم

بی‌ربط: چه خوش‌ات بیاد چه نه, در آن واحد از یه کسانی جلویی و از کسانی عقب. تو نمیتونی این حقیقت رو عوض کنی.پس  آمار گرفتن  رو بذار واسه دانشجوهای آمار و فقط به رفتن فکر کن نه به  کتابهای نخونده و فیلم های ندیده و فرصتهای از دست رفته و روترهای کانفیگ نکرده.خب؟  

بعدا اضافه شده: (در راستای جهان شمول کردن این قانون) :

 نتیجه‌ی اول  => از این به بعد به صورت ناشناس به خودم تشر می‌زنم . نمونه‌ی قابل بیان: بی ربط ِ بالایی .( که حالا ربط پیدا کرد )

۵ نظر:

عمو آلبرت گفت...

بسیار کاهیده شد...بسیار خوب شد...بسیار متشکریم...این پستت را بسیار خواندیم...در حال فکر کردن به قانون جهان شمول نشده ی تو و مباحث آماری هستیم...

falsch گفت...

بسیار تنکس گاد داریم که ما را بیش از این شرمسار ننمود. اوه مغسی دی یو.

مرا فرانسوي ببوس گفت...

سلام. از طريق گوگل ريدر دنبال ميكنم.

در ضمن پست قبلي يه چند تا پايين تر چاپ شده. سوتي من بود!

Juno گفت...

بیا به من به صورت ناشناس تشر بزن هدی. دپرسم شدید. البته فکر میکنم وقتی یه نفر خودش میگه دپرسم یعنی خیلی هم حالش بد نیست. به هرحال یه مدت نخواهم بود. گفتم نگرانم نشی. در هر صورت فعلا زنده ام. به جناب دی یو بگو لطف کنه و یه نگاهی هم به من بندازه انگار یادش رفته به این طرفا سر بزنه.

ناشناس گفت...

جونو دپرسی رو هر چی بیشتر بهش رو بدی گنده تر و گنده تر میشه .بس که بی جنبه است این بشر. بنویس جونو . حتی دپرسی. اما بنویس. نبودن ِ اینجوری چیزی رو درست نمیکنه ها. بیا بنویس . تو کامنتها میزنیم تو سر و کله ی هم آدم میشیم یه روزی دیگه.خب؟