به مامانش گفت نگران نباش مامان من جوابم منفیه . فقط یه کم بازیش میدهم و بعد وقتی که کنجکاوی ام ارضا شد همه چی رو به هم می زنم مثلا سر بله برون و اینها.  خوب بازی میکرد . باید گفت که خیلی خوب تو نقشش فرو رفته بود . اونقدر خوب که یه روز چشمش رو باز کرد و دید که یه بچه ی دو ساله  تو بغلش داره ونگ میزنه.


بی‌ربط: به راستی تخیلات شاعرانه آدمی را از رنج می‌رهاند؟