1-آقای تنها یه زن‌داداشی داره که غذاهای خوشمزه‌ای درست می‌کنه . آقای تنها میگه حتی املت‌های زن‌داداشش هم با بقیه‌ی املت‌ها فرق داره. غذا خوردن تو خونه‌ی زن‌داداش آقای تنها خیلی می‌چسبه.

2-با دوستام بیرون بودیم که یه توریست دیدیم.بلاخره یه فرصتی پیدا شده بود که بچه‌ها فرانسه‌شون رو به رخ بکشن. بچه‌ها شروع کردن به گپ زدن باهاش:

- چه‌طور شد ایران اومدی؟

- با چی سفر میکنی؟

- با دوچرخه؟سخت نیست تو ایران؟

- نترسیدی ایران اومدی؟

- با خطراتی که تو ایران هست برای شما چه جور کنار میای؟

- اینجا هتل خوب سخت گیر می‌یاد . تونستی یه جای به‌درد بخور واسه موندن  پیدا کنی؟

- آخه چرا ایران؟ چرا هند نرفتی؟ یا چین؟ یا تبت؟

و....

خانم توریست با حوصله به سوال‌های بچه‌ها جواب داد کلی هم درباره‌ی غذاها و پنیرهای فرانسوی حرف زدیم و بعد سفر خوبی رو براش آرزو کردیم و رفتیم پی کار خودمون .

3- بچه‌ها کلی خندیدن من اما غمگین شدم. حرفهای دوستهام با اون خانم فرانسویه من رو یاد آقای تنها و املت‌های زن‌داداشش انداخته بود.

4- سر کلاس آقای تنها قرار بود یه انشاء بنویسیم. من انشاءام کوتاه بود . وقتی آقای تنها من رو صدا کرد .گفتم : انشای من زیاد جالب نیست. بعد که انشاءام رو خوندم . آقای تنها قصه‌ی زن‌داداشش رو برامون تعریف کرد.

5-دلیل اینکه غذا خوردن تو خونه‌ی زنداداش آقای تنها می‌چسبید فقط دست پخت خوبش نبود.  راز زن‌داداشه آقای تنها این بود که  وقتی املت می‌پخت می‌گفت: " وای بچه‌ها بیاین ببینین چه املتی درست کردم."

6- سوالهای دوستام رو مرور کردم و یاد حرف آقای تنها افتادم. آقای تنها همیشه میگفت : " بچه‌ها تو این زندگی به‌قدر کافی تو سرمون می‌زنند . لااقل خودمون نزنیم تو سر خودمون."

7-  آقای تنها معلم کلاس آلمانی‌ای بود که فقط  چهار جلسه‌اش رو رفتم.